Soms begrijp ik helemaal niets van deze wereld. Als kind lag ik er al wakker van. Peinzend en fronsend lag ik 's nachts te woelen in mijn ledikant.
Van hongerige kindjes in Afrika tot oorlog op de Balkan, you name it, ik maakte me er druk om. Later 'als ik groot was' zou ik er zeker wat aan gaan doen. Ik wist nog niet wat, maar dat ik een verschil zou maken stond buiten kijf. Ik verslond oorlogsboeken en maakte mezelf wijs dat ook ik vast een Joodse achtergrond had. Ik werd daarbij overigens in het geheel niet gehinderd door mijn Arische voorkomen en Brabantse achternaam. Ik weet nog goed de schok die ik kreeg toen ik op een dag de foto van (overgroot) opa Wolfs bestudeerde en zag dat de beste man sprekend op Adolf Hitler leek (de zogenaamde 'Hitlersnor' was vrij populair in vooroorlogs West-Europa). Niet alleen spatte hiermee mijn geromantiseerde Joodse droom uiteen, maar het (volledig ongegronde) idee van verwantschap met een van 's werelds grootste massamoordenaars maakte toch wel een klein krasje op mijn voorgenomen heldenblazoen. Een voorval waar ik aan terugdacht toen ik me jaren later realiseerde dat mijn bloedeigen oma er een lichtelijk xenofobische wereldvisie op nahield. Even frustrerend was een oud familieportret wat een iets grotere gelijkenis vertoonde met 'de Aardappeleters' dan me lief was, maar uiteindelijk legde ik me toch met tegenzin neer bij mijn allesbehalve exotische roots.

Op de middelbare school werd het alleen maar erger. Ik schreef schriftenvol (beroerde) gedichten met titels als 'Black and White', "Voice of Freedom' en 'Onrecht'. Ja, aan gevoel voor drama ontbrak het mij niet. Toen ik als student in de Utrechtse horeca terecht kwam en door mijn enorm corporale baas regelmatig voor 'Linkse Rothond' werd uitgemaakt (omdat ik De Volkskrant las - beetje overdreven - ik blijf erbij dat De Telegraaf geen krant is) droeg ik die geuzentitel met gemengde trots. Het cliché is namelijk waar. Hoe meer je leert, hoe minder je weet. Ik had inmiddels al lang geen panklare oplossingen meer voor de complexe problemen in de wereld, en bovendien had ik het veel te druk met bier drinken, recalcitant gedrag vertonen, niet studeren, slechte grappen maken en affaires beginnen met jongens die geen idee hadden wat ze met me aan moesten. Hoewel deze activiteiten goed voor mijn ontwikkeling en buitengewoon plezierig bleken, droegen ze weinig bij aan het welzijn van mijn medemens, laat staan de wereldvrede. Tegenwoordig maak ik me nog steeds met enige regelmaat druk over de internationale politiek, al is het dan voornamelijk aan de bar, maar het zijn echter de futiele zaken die terrein winnen in mijn hoofd, en dan heb ik het niet eens over de huishoudelijke en zakelijke kleinigheden waar je je nu eenmaal druk over móet maken (tenzij je deurwaarders gezellig vindt en schone onderbroeken een exorbitante luxe). Nee ik bedoel regelrechte onzin waar een weldenkend mens zijn energie niet aan zou verspillen. Maar ja, hoeveel weldenkende mensen ken jij?
Enkele voorbeelden:
Wie vind Robert Jensen grappig? Ik ken overlijdensadvertenties met meer humor en deze gozer heeft nota bene zijn eigen show.
Hoezo is Jort Kelder 'de meest begeerlijke vrijgezel' van Nederland? Ken je die grap van Theo Maassen? "Ik neuk nog liever een seropositieve dwerg dan Yvonne Kroonenberg." Nou, laten we zeggen dat ik weet hoe hij zich voelt...
Waarom is Jan Mulder nog steeds op tv/radio/in de krant? Serieus! Of hij nu tegen een blauw leeuwenpak staat te ouwehoeren of zijn onbenullige (voetbal) filosofiën door onze collectieve strotten ramt, ik ken weinig mensen die zó veel agressie bij mij opwekken. Als iemand deze gozer à la 'Kakofonix' zou kunnen knevelen en aan een boom vastbinden totdat het feest voorbij is ben ik hem eeuwig dankbaar!
Ik zou willen dat het anders was, maar dit zijn zaken die mij energie kosten. Waar ik tijd aan besteed. En ik vrees dat dat nooit over gaat...
Maar gelukkig zijn er ook nog mooie dingen om je druk over te maken!