Na heel lang ploeteren, zeuren en zwoegen is het dan eindelijk zover: de website van Stichting SamenScholen is live!
We hebben inmiddels drie webdesigners versleten, maar het is Michiel Groeneveld uiteindelijk gelukt een ontwerp voor elkaar te boksen waar we trots op kunnen zijn.
Deze website is een blijvertje en ons visitekaartje voor de stichting die zich inzet voor scholenbouw aan de Oostkust van Nicaragua. Surf er even langs en zie wat we doen, of download het donateursformulier.
Soms begrijp ik helemaal niets van deze wereld. Als kind lag ik er al wakker van. Peinzend en fronsend lag ik 's nachts te woelen in mijn ledikant. Van hongerige kindjes in Afrika tot oorlog op de Balkan, you name it, ik maakte me er druk om. Later 'als ik groot was' zou ik er zeker wat aan gaan doen. Ik wist nog niet wat, maar dat ik een verschil zou maken stond buiten kijf. Ik verslond oorlogsboeken en maakte mezelf wijs dat ook ik vast een Joodse achtergrond had. Ik werd daarbij overigens in het geheel niet gehinderd door mijn Arische voorkomen en Brabantse achternaam. Ik weet nog goed de schok die ik kreeg toen ik op een dag de foto van (overgroot) opa Wolfs bestudeerde en zag dat de beste man sprekend op Adolf Hitler leek (de zogenaamde 'Hitlersnor' was vrij populair in vooroorlogs West-Europa). Niet alleen spatte hiermee mijn geromantiseerde Joodse droom uiteen, maar het (volledig ongegronde) idee van verwantschap met een van 's werelds grootste massamoordenaars maakte toch wel een klein krasje op mijn voorgenomen heldenblazoen. Een voorval waar ik aan terugdacht toen ik me jaren later realiseerde dat mijn bloedeigen oma er een lichtelijk xenofobische wereldvisie op nahield. Even frustrerend was een oud familieportret wat een iets grotere gelijkenis vertoonde met 'de Aardappeleters' dan me lief was, maar uiteindelijk legde ik me toch met tegenzin neer bij mijn allesbehalve exotische roots.
Op de middelbare school werd het alleen maar erger. Ik schreef schriftenvol (beroerde) gedichten met titels als 'Black and White', "Voice of Freedom' en 'Onrecht'. Ja, aan gevoel voor drama ontbrak het mij niet. Toen ik als student in de Utrechtse horeca terecht kwam en door mijn enorm corporale baas regelmatig voor 'Linkse Rothond' werd uitgemaakt (omdat ik De Volkskrant las - beetje overdreven - ik blijf erbij dat De Telegraaf geen krant is) droeg ik die geuzentitel met gemengde trots. Het cliché is namelijk waar. Hoe meer je leert, hoe minder je weet. Ik had inmiddels al lang geen panklare oplossingen meer voor de complexe problemen in de wereld, en bovendien had ik het veel te druk met bier drinken, recalcitant gedrag vertonen, niet studeren, slechte grappen maken en affaires beginnen met jongens die geen idee hadden wat ze met me aan moesten. Hoewel deze activiteiten goed voor mijn ontwikkeling en buitengewoon plezierig bleken, droegen ze weinig bij aan het welzijn van mijn medemens, laat staan de wereldvrede. Tegenwoordig maak ik me nog steeds met enige regelmaat druk over de internationale politiek, al is het dan voornamelijk aan de bar, maar het zijn echter de futiele zaken die terrein winnen in mijn hoofd, en dan heb ik het niet eens over de huishoudelijke en zakelijke kleinigheden waar je je nu eenmaal druk over móet maken (tenzij je deurwaarders gezellig vindt en schone onderbroeken een exorbitante luxe). Nee ik bedoel regelrechte onzin waar een weldenkend mens zijn energie niet aan zou verspillen. Maar ja, hoeveel weldenkende mensen ken jij?
Enkele voorbeelden:
Wie vind Robert Jensen grappig? Ik ken overlijdensadvertenties met meer humor en deze gozer heeft nota bene zijn eigen show.
Hoezo is Jort Kelder 'de meest begeerlijke vrijgezel' van Nederland? Ken je die grap van Theo Maassen? "Ik neuk nog liever een seropositieve dwerg dan Yvonne Kroonenberg." Nou, laten we zeggen dat ik weet hoe hij zich voelt...
Waarom is Jan Mulder nog steeds op tv/radio/in de krant? Serieus! Of hij nu tegen een blauw leeuwenpak staat te ouwehoeren of zijn onbenullige (voetbal) filosofiën door onze collectieve strotten ramt, ik ken weinig mensen die zó veel agressie bij mij opwekken. Als iemand deze gozer à la 'Kakofonix' zou kunnen knevelen en aan een boom vastbinden totdat het feest voorbij is ben ik hem eeuwig dankbaar!
Ik zou willen dat het anders was, maar dit zijn zaken die mij energie kosten. Waar ik tijd aan besteed. En ik vrees dat dat nooit over gaat...
Maar gelukkig zijn er ook nog mooie dingen om je druk over te maken!
Ik ben me er terdege van bewust dat de beste manier om een blog naar de knoppen te helpen is om tijdenlang niks nieuws te posten, maar het was even niet anders mensen. Er moest orde op zaken worden gesteld in mijn chaotische bestaan en dat ging helaas voor, maar niet zonder succes. Ik ben inmiddels begonnen aan een nieuwe heuse grote mensen baan en heb het daar enorm naar mijn zin. Echter, niks zo lekker als een potje raaskallen op je blog en man oh man wat gebeuren er weer een hoop rare dingen in de wereld. Om de aandacht wat af te leiden van mijn eigen falen en om mijzelf de kans te geven te hergroeperen, zal ik hieronder een van mijn favoriete time wasters posten, in de hoop jullie later terug te winnen met verse content.
Zoals jullie misschien al dan niet weten heb ik veel centimeters schoenzool en hersencellen versleten in de horeca. Wij maakten onder elkaar vaak grappen over onze gasten en hoe ongelofelijk stupide, onbeschoft en arrogant ze soms wel niet waren. Het idee was om ooit nog eens een etiquetteboek te schrijven met gedragsregels voor de gast (ipv en tov het personeel) toegelicht met anekdotes uit onze tijd in de loopgraven. Aangezien het er niet echt naar uitziet dat ik daar ooit tijd voor ga hebben slinger ik dit gouden ei bij deze het internet op, te meer omdat veel van wat ik wilde zeggen al briljant wordt verwoord op www.waiterrant.net. Hier vind je geestige en herkenbare verhalen van een beroepskelner in de vaak bizarre wereld van het restaurantwezen, die haarfijn illustreren wat er werkelijk achter de welbekende 'horeca smile' schuilgaat. Deze verhalen zijn overigens gebundeld in een boek getiteld "WAITER RANT Thanks for the tip - Confessions of a cynical waiter" wat o.a. via de site verkrijgbaar is. Een leuke vaderdagtip voor diegenen die altijd tof doen over de wijnkaart terwijl ze de Beaujolais nog niet van de Aceto Balsamico kunnen onderscheiden. Louter buitenlandse munten, stuivers en knopen fooi geven, standaard de verkeerde dingen aangeven, of die altijd net iets ver gaan in hun grapjes en toespelingen naar de piepjonge serveerstertjes (Pappa!)...(en Opa ook trouwens).
Mocht je dorst naar brakke horecaverhalen hiermee nog niet gelest zijn, dan verwijs ik je door naar onderstaande film. Stukken platter dan bovenstaande columns, maar buitengewoon hilarisch en soms verontrustend dichtbij de realiteit...
P.S. De Nederlandse filmwereld kent een vergelijkbaar product te weten "Het Schnitzelparadijs". Niet goed maar ook zeker niet slecht, en helaas wederom maar al te herkenbaar.
Zoals jullie al dan niet weten schrijf ik ook weleens verhalen. Een medium wat zich eigenlijk niet leent voor een blog, maar in het kader van de experimentatie zal ik hieronder toch een stukje uit mijn laatste verhaal posten. Het is een reisverhaal en onderstaand excerpt speelt zich af op de ochtend na het afscheidsfeest, het moment van afscheid van huis en buurt:
Ik waste de geur van bier en afscheid uit mijn haar en keek versuft om me heen in het huis waarin ik misschien te lang was blijven hangen. Het huis wat geen studentenhuis meer was maar wat de titel grote-mensen-huis absoluut onwaardig bleef. Alles was al ingepakt. De naaktheid van het interieur maakte dat het er kwetsbaar uitzag, oud, zelfs een beetje vies. Dezelfde woorden die ook wel gebruikt werden om mijn buurvrouwen op de Hardebollenstraat te beschrijven. Ik voelde me weleens schuldig als ik weer langs die ramen huppelde met mijn Albert Heijn tasje en opving hoe ze beschimpt werden door de Marokkaanse jongens die daar altijd rondhingen. Joelend als er weer een of andere trieste oude figuur naar binnen ging om zijn zaterdagse gerief te halen. Ik probeerde altijd lief naar ze te glimlachen maar het was zelden dat ik verandering zag in de stoïcijnse blikken waarmee hun getekende gezichten naar buiten keken. Ik nam het ze niet kwalijk. Eigenlijk vond ik ze prachtig zoals ze daar zaten, als triest billboard voor de donkere kant van de mens, in fluorescerend ondergoed. Ondergoed dat ik overigens ook weleens voor mijn deur vond, net als condooms, en talloze koekjesverpakkingen van de junkies die ’s nachts op het opstapje kwamen zitten om hun fatalistische hobby uit te oefenen. Soms verbaasden ze mij. Eens was ik mijn meermaal daagse ritueel van het fiets naar buiten slepen aan het uitvoeren toen ik de meest rare teksten opving. De jongens op het opstapje hadden het over de klappen die ze hun bitch hadden verkocht om dat ze niet genoeg bread binnenbracht. Haastig stapte ik op mijn fiets en zoefde voorbij, volledig overrompeld door het “prettige avond mevrouw” en de brede grijns waarmee ik werd uitgezwaaid.
Ik besloot naar het station te lopen. Een onzinnige onderneming aangezien ik twee enorme tassen met daarin mijn hele leven om mijn nek had hangen, maar ik was in een sentimentele bui en ik had geen zin om op de bus te wachten. Murphy was me voor de verandering eens gunstig gezind en had geen stortbui boven mijn hoofd geopend op het moment dat ik het huis verliet. Sterker nog, enkele zonnestralen piepte brutaal door het wolkendek heen en dansten aangenaam op mijn brakke hoofd. Berustend in de wetenschap dat niemand me zou aanbieden te helpen sjouwen, ploeterde ik voort. Mijn weke armspieren bezweken bijna onder het enorme gewicht van de tassen en de banden sneden in mijn vlees. Waarom moet ik ook altijd zo nodig stoer doen? Uitgeput en mezelf vervloekend plofte ik neer in de trein. Dit was het dan, het begin van mijn epische tocht. Zou ik nu niet iets moeten voelen? Terwijl het vlakke grauwe landschap aan me voorbij trok nam mijn tevredenheid toe. Ik had geen flauw idee hoe de komende maanden eruit zouden gaan zien, en ik vond het heerlijk!
Mijn collega blogger van www.karenskookpunt.nl heeft besloten haar culinaire avonturen voortaan in het Engels neer te pennen en zal voortaan te vinden zijn op www.fearlessinthekitchen.com. Surf er even langs voor een recensie van het Rijksmuseum Kookboek en een heerlijk recept voor "Blote Billetjes in 't Groen". Naast de talenswitch heeft zij ook een jaloersmakende site upgrade ondergaan, waardoor ik bijna niet anders kan dan af en toe te gastbloggen. I'll keep you posted.
Enige tijd geleden ageerde ik in deze post tegen het burgemeesters referendum in Utrecht en tot mijn grote vreugde bleek ik vervolgens niet de enige die het onzin vond zie deze post. Maar Rita Verdonk denkt daar héél anders over. Haar partij TON gaat de kiezers laten spreken. "Ik luister naar het volk. De meerderheid beslist." Aldus Verdonk.
Wat een briljant plan! Laten we de macht weghalen bij diegenen die er hun levenswerk van maken om zich door taaie dossiers heen te worstelen om vervolgens geïnformeerde, weloverwogen beslissingen te kunnen nemen waarin alle relevante factoren zijn meegenomen. Beslissingen die vervolgens getoetst worden in de kamer door mensen met dezelfde informatie en waarover een beargumenteerd debat volgt. Het zijn vaak impopulaire beslissingen, maar besturen is durven. Durven en compromissen sluiten, want er is niet één goede en één foute optie. Men kan slechts de minste van alle kwaden verkiezen. Je moet een beetje narcistisch zijn om je eigen mening belangrijker te vinden dan die van anderen, maar tegelijkertijd ook een idealist om het in de Nederlandse politiek uit te houden. Voor het geld hoef je het niet te doen en al die kritiek die dagelijks over je uitgestort wordt kan ook geen pretje zijn. Of wel Rita?
Laten we dat hele proces inderdaad maar bij de massa neerleggen zodat argumenten als "omdat ik het zeg" en "daarom" voor het eerst sinds de afschaffing van je bedtijd weer validiteit krijgen. Begrijp me niet verkeerd, ik ben van mening dat democratie de enige staatsvorm is (tot nu toe) die werkt en ethisch verantwoord is, maar dit wil echter niet zeggen dat ik mijn loodgieter mijn belastingstelsel wil laten ontwerpen. Overigens heb ik evenzo weinig behoefte aan Wouter Bos onder mijn aanrecht met een waterpomptang. Mijn punt is dat 'de meerderheid' niet gedwongen wordt om haar mening te onderbouwen, zij is niet verantwoordelijk te houden voor haar uitspraken. Nog geen twee maanden geleden bleek dat slechts de helft van de Nederlanders een joodse premier acceptabel zou vinden, dat wil zeggen dat de andere helft van de ondervraagden dat niet of in mindere mate vindt. Ik durf te beweren dat rationele argumenten, laat staan grondwettelijke beginselen, weinig met die mening van doen hadden. Maar als het nu iets meer dan de helft was geweest. Hadden ze van Verdonk dan gelijk gekregen? Waarschijnlijk niet, want de meerderheid is namelijk vóór een generaal pardon voor asielzoekers en daar zal Rita nooit achter gaan staan. Maar dat was dan ook "net het verkeerde voorbeeld", aldus de leider van 'Trots Op Nederland'.
Bitches' Brew is de winnaar van de European Union Literary Award 2005. Een jaarlijkse schrijfwedstrijd in Zuid-Afrika waarmee deelnemers publicatie van hun manuscript en 25.000 Rand (ongeveer 2500 Euro) kunnen winnen, en daarnaast onderdeel van mijn persoonlijke Afrika top 8.
In deze roman speelt (jazz-) muziek een grote rol. Hoofdstukken hebben vaak songtitels en 'Bra Zakes ' de mannelijke hoofdpersoon ziet in Miles Davis een van zijn twee godheden, de ander is Steve Biko. Bra Zakes heeft een grillige persoonlijkheid. Politiek idealisme, liefde voor muziek en een romantische ziel wonen in het zelfde lichaam als sluw opportunisme en geweldadige neigingen. Maar Zakes is niet eens het meest interessante personage in Bitches' Brew, die eer gaat naar 'Lettie' de kinderlijke maar krachtige ziel die hem overtreft in diepgang. Haar kleurrijk geformuleerde levenswijsheden zijn vrij van pretentie, ongehinderd door al te veel opleiding of ervaring. Bij haar komt de literaire stijl van Fred Khumalo en het typisch Afrikaanse woordgebruik het best tot zijn recht. Het Engels dat wordt gebruikt kent een aparte dictie en is doorspekt met Xhosa, SeSotho, Zulu en Afrikaanse uitdrukkingen, zonder overigens aan duidelijkheid in te boeten. Bloemrijk, bijna ouderwets aandoend proza en harde schuttingtaal wisselen elkaar in rap tempo af, wat het verhaal een bepaalde autenthiciteit geeft en resulteert in prachtige zinnen als; "...but this would all soon change, dark shitclouds where rapidly gathering in the distance". Ook de vorm die Khumalo kiest met betrekking tot de vertellers is erg geslaagd. Mijn enige grote punt van kritiek is het einde. Het lijkt bijna alsof hij de deadline van de wedstrijd voelde naderen en daarom niet dezelfde aandacht aan zijn ontknoping heeft kunnen besteden als aan zijn zorgvuldige opbouw. Het is geen slecht einde, maar ook niet de grootse finale die het had kunnen zijn. Desalniettemin is Bitches' Brew een absolute aanrader. Het schetst een haarscherp beeld van wat het betekende om op te groeien als meisje in ruraal Leshotho en als zwarte jongen in de Townships ten tijde van het apartheidsregime. Het verschaft inzicht in wat het met je doet als de maatschappij waarin je opgroeit zo doorspekt is met geweld in al haar gedaanten dat een lijk in de tuin op je verjaardag geen wenkbrouw meer doet rijzen. Het verhaal relativeert en is in haar tragische absurditeit vaak oprecht grappig. Zoals de speculaties over wat Lettie en haar tante "de Shebeens Queens" nu in hun zelfgebrouwde bier stoppen. Het mengsel liefkozend genaamd "Bitches' Brew".
Even voorstellen; dit zijn de kinderen van de Rio Coco in Nicaragua. Zij kunnen zoals vele kinderen aan de Oostkust van Nicaragua niet naar school omdat A: er geen school is of B: er wel een school was, maar sinds september 2007 en Orkaan Felix is er alleen nog maar dit...
Jij kunt hier iets aan doen. Steun Stichting Samenscholen! Lees over onze voortgang en ervaringen op http://stichtingsamenscholen.blogspot.com en www.stichtingsamenscholen.org.
Als je mij kent wordt er binnenkort een formulier onder je neus gedrukt which I suggest you fill out! If not, I will shame you into doing so. Vijf euro per maand dat is twee bier of een pakje peuken, daar kun je zonder. Kunnen zij zonder school?
Ik had mezelf eigenlijk beloofd geen "sorry, druk druk druk" posts meer te produceren want zoals Theo Maassen het al zei; "als je het echt druk hebt, zeg je dat geen drie keer", maar ik vrees dat ik er deze keer echt niet aan ontkom. Ik beloof plechtig beterschap met de hand op mijn zwarte teren hart, beginnende na mijn tentamens eind deze week.
De paashaas kan mijn rug op, ik geniet mijn paasontbijt achter de computer met het inlossen van oude beloften. Zoals het langverwachte Afrika C t/m Z en de reviews van mijn Afrika boeken top 8.
